ایران من

آواز خوانی در شبم… سر چشمه ی خورشیدِ تو
یارا دیارا عشقِ تو؛ سرچشمه ی امیدِ تو
ای صبحِ فروردینِ من… ای تکیه گاه آخرین
ای کهنه سربازِ زمین… جانِ جهان، ایران زمین!
ای در رگانم خون، وطن!
ای پرچمت؛ ما را کفن…
دور از تو بادا؛ اهرمن…
ایرانِ من! ایرانِ من! ایرانِ من! ایرانِ من!
ای در رگانم خون، وطن!
ای پرچمت؛ ما را کفن…
دور از تو بادا؛ اهرمن…
ایرانِ من! ایرانِ من! ایرانِ من! ایرانِ من!

ای داغدیده باز گو؛ بلخ و سمرقندت چه شد؟
صد ها جفا ای مادرم؛ دید و مهرت کم نشد…
از خونِ سربازانِ تو؛ گلگون شده رویت، وطن
ای سروِ سبزِ بی خزان… ای مهرِ تو؛ در جان و تن
ای مادرم! ایران زمین… آغاز تو… پایان تویی…
بر دشتِ من؛ باران تویی… در چشمِ من، تابان تویی
ایرانِ من! ایرانِ من!
آن مهرِ جاویدان؛ تویی…
ای در رگانم خون، وطن!
ای پرچمت؛ ما را کفن…
دور از تو بادا؛ اهرمن…
ایرانِ من! ایرانِ من! ایرانِ من! ایرانِ من!
ای در رگانم خون، وطن!
ای پرچمت؛ ما را کفن…
دور از تو بادا؛ اهرمن…
ایرانِ من! ایرانِ من! ایرانِ من! ایرانِ من!
در ظلمتِ تاریکِ شب؛ مرغِ سحر خوانِ منی
در حصر هم؛ نازاده ای…
تنها تو… تنها تو… تنها تویی… جانِ منی
اینجا صدای روشن است… در آسمان پیچیده است
گویی لبانت را خدا؛ روزِ ازل بوسیده است…
ای مرغِ ابر در سینه ات؛ با شورِ خواب بیداد کن
آواز خوانِ شب شکن! بارِ دگر فریاد کن…
ظلمِ ظالم… جورِ صیاد… آشیانم داده بر باد
ای خدا… ای فلک… ای طبیعت… شامِ تاریکِ ما را سحر کن

ای خدا… ای فلک… ای طبیعت… شامِ تاریکِ ما را سحر کن
ای مادرم! ایران زمین… آغاز تو… پایان تویی…
بر دشتِ من؛ باران تویی… در چشمِ من، تابان تویی
ایرانِ من! ایرانِ من!
آن مهرِ جاویدان؛ تویی…
ای در رگانم خون، وطن!
ای پرچمت؛ ما را کفن…
دور از تو بادا؛ اهرمن…
ایرانِ من! ایرانِ من! ایرانِ من! ایرانِ من